XXV Puchar Ślęży w BnO

Na szczęście tylko jedna osoba z naszej czteroosobowej ekipy musiała zmienić minutę startową na nieco późniejszą. Ja miałem sześćdziesiątą, więc na spokojnie mogłem się przebrać i delikatnie rozgrzać. Wiedziałem, że teren w masywie góry Radunia nie należy do łatwych, a dodatkowo trasa miała być wymagająca. Tak też było. Było też gorąco, więc zgrzałem się już na samym dobiegu do startu. Mapa do ręki i na dzień dobry podbieg, dzięki któremu wszedłem na właściwe obroty. Nie na długo, bo do PK2 poleciałem za wysoko „nie czując” jeszcze skali 7:500 i terenu na którym była masa kamieni i połamanych gałęzi, więc były momenty że w trosce o swoje kostki byłem zmuszony chodzić zamiast hasać jak młoda sarenka 😉Sprawdziły się obawy o zapowiadaną przez organizatora trudność terenu. Słaba przebieżność, mnóstwo krzaczorów, trochę błota i strumyków. Fajnie, tylko nie mogłem się rozpędzić i wejść w rytm biegowy. Wyszedł brak treningów w takim terenie, więc nie spodziewałem się jakiegoś wyniku. Jak się okazało, w mojej kategorii inni biegali tak samo albo nawet gorzej, więc po pierwszym dniu byłem na 1 miejscu 😉

Na drugi dzień biegaliśmy już na właściwym masywie Ślęży, tak więc na trasie można było spotkać grupki turystów, co dodawało mi nieco prędkości 😉 Dodatkowo na jednym z przebiegów które miała większość kategorii, rozegrane zostały mistrzostwa w uphillu BnO. Jakoś nie czułem się na siłach aby walczyć o wynik na odcinku 600 m z przewyższeniem 100 m. Do tego po drodze jeszcze spotkałem dwie małe dziewczynki które „nieco” zapędziły się w ten rejon. Daleko od ich punktów… W każdym razie mój wynik coś około 6 minut szału nie zrobił, ale niespecjalnie mi na tym zależało. W sumie trasa czysto oprócz jednej bomby, czyli przelocie na PK8. No zarąbałem konkretnie. Szedłem w dobrym kierunku, ale na polu kamieni zniosło mnie ciutkę, i nie zauważyłem punktu.

No cóż, straciłem tam w sumie sporo bo coś około 3 minuty, ale i tak udało się utrzymać pierwsze miejsce w dwudniówce, co bardzo cieszy tym bardziej, że po piętach deptał mi Karol Gmur 🙂